Daar liepen we, met ons voeten door het zand. Zij met schoenen aan, want ze houdt eigenlijk niet zo van de zee. En ik op mijn blote voeten, als het kon een golf pakkend die ver genoeg het strand op rolde om erdoor heen te waden.

De zon scheen op ons gezicht, en dat terwijl het bewolkt zou zijn: van die gouden onverwachte momentjes. De zee ruiste op de achtergrond terwijl we met elkaar spraken. Over wat te veel werk met je zelf en je gezin kan doen, over karakters, de onze en die van onze partners – en hoe die elkaar ontmoeten – over regie pakken in je leven, intenties en drijfveren van mensen en zelfkennis. Eigenlijk over het leven zelf. Zo goed kennen we elkaar nog niet, maar het gesprek gaat heel natuurlijk.

Als we een half uur de vloedlijn richting zuiden hebben gevolgd, keren we om richting een strandtent voor een goede kop koffie en een overheerlijke kop thee van gember en sinaasappel. Speels raken we onze ondernemingen aan, delen mooie contacten en ideeën die de ander verder kunnen helpen, en raken aan de praat over die jonge moeder aan het tafeltje naast ons, die haar baby met veel moeite in een draagzak probeert te krijgen. Dat die babytijd een bijzondere tijd was, maar dat we blij zijn dat we nu een fase verder zijn.

Een wonderschone middag, en een bijzondere ontmoeting met iemand die ik nog niet zo goed kende, met wie ik zomaar mijn een stukje van mijn hart mocht delen. Verfrist en blij ging ik huiswaarts.

In de ander vind je jezelf….