De juiste woorden voor jouw verhaal
June over haar liefde voor de zee: ruwe zee heeft iets machtigs

Interview in Libelle 36 over mensen met liefde voor de zee.

June Kromjongh (37) zeilde een jaar lang met haar man en twee jonge kinderen de oceaan over. “Gek genoeg bleven we heel rustig tijdens een storm op zee en een boot die lek was.”

“Of het nou warm of koud was, als kind ging ik op het strand altijd al het water in. Mijn ouders hadden ook een boot, waarmee we op het verst naar de Waddenzee gingen. Wat zou het geweldig zijn om met een eigen zeilboot het zeegat uit te stuiven, op weg naar onbekende kusten, dacht ik later. Dat verlangen bleef.

Mijn man, die de zeevaartschool had gedaan, voelde dat verlangen ook om ons los te rukken uit het gejaagde bestaan. We gaan het gewoon doen, besloten we op een dag. Eindeloos las ik boeken over zeezeilen en spaarden we voor ons vertrek. En hoewel onze ouders het spannend vonden dat we met twee kleine kinderen een jaar op zee zouden zitten, gaven ze ons het volle vertrouwen.

De zee brengt me tot rust

Natuurlijk moet je continu alert zijn met kinderen aan boord. Tegelijkertijd kan het op straat net zo gevaarlijk zijn voor een kind. Zeezeilen voelt als overgave. Soms voeren we 25 dagen dag en nacht door. Het enige wat je dan ziet is water, en ’s nachts een eindeloze sterrenhemel onder een enorme maan. Ruwe zee heeft iets machtigs: die deining over de golven waar je even onderdeel van bent, dan voel je je heel klein.

Een keer ging het bijna mis. We raakten in een heftige storm en onze boot bleek ergens lek. Uren heb ik met emmers tegelijk staan hozen. Mijn man bleef buiten om het schip op koers te houden, en de kinderen rolden heen en weer in hun natte bedjes. Gek genoeg bleven we heel rustig. Toen we veilig in de haven aankwamen, hielden we beraad. Gaan we door of niet? Maar we waren al zo ver, dat we onze reis naar de Cariben vervolgden.

Het is een reis geworden die ik nooit had willen missen. De zee brengt me tot rust. Ik wil niet meer zo’n gejaagd bestaan, ik geniet van het nu: schelpjes zoeken met de kinderen, met je voeten door het schuim van de golven lopen en het zout op je lippen proeven.”

Libelle Zeesterren