De juiste woorden voor jouw verhaal
Liefde voor de zee KNRM Arie Verbaan

Ook al zit hij er voor de reddingsmaatschappij geregeld op, toch moet Arie Verbaan (64) elke dag ook nog even naar de zee. Daar waait hij uit, en ontvangt hij nieuwe energie. Maar misschien nog wel meer dan liefde, heeft Arie respect voor het zoute water.  

‘De zee maakt een belangrijk onderdeel uit van mijn leven. Dat zit hem in het romantische, het mystieke maar ook het gevaarlijke.

De zee is altijd weer anders. Dat inspireert me. Juist datgene brengt me op het strand en de havenhoofden.

Net als mijn opa en mijn vriendjes, wilde ik al vroeg varen. Van mijn ouders moest ik echter doorleren, en zo ging ik naar de Zeevaartschool in Rotterdam. Na 5 jaar varen op de koopvaardij, trouwde ik en zocht ik een baan aan de wal. Wel bleef ik varen bij de reddingsmaatschappij, waar ik tijdens mijn studie voor was gevraagd.

Ik heb in mijn tijd op zee heel veel mooie dingen meegemaakt, maar ook heel vervelende. En toch ga je erop om mensen uit gevaarlijke situaties te halen.

Dat zit nou eenmaal in je.

En soms kom je daarbij in situaties waar je liever helemaal niet in terecht zou willen komen.

Mijn vervelendste herinnering, is ook mijn mooiste

Zo is één van mijn meest vervelende herinneringen aan zee, meteen ook één van mijn mooiste. We gingen voor een actie 25 mijl uit de kust. Het was een knobbelig zee’tje en op een gegeven moment kregen we een behoorlijk golf waardoor we dwars kwamen. Doordat de motoren uitsloegen, ontstond er een gevaarlijke situatie aan boord die we niet zomaar konden oplossen.  

Het was op dat moment pikkedonker buiten en met 9 Bft echt heel spannend.

Eigenlijk was het erop, of eronder.

Toen we de motoren weer aan de praat kregen, hebben we gestemd: gaan we door of gaan we terug. Uiteindelijk hebben we met zijn allen besloten om toch door te gaan. En dat was ontzettend mooi na een – toch wel – traumatische ervaring.

Die actie hebben we de 6 man die op een zinkende tanker zat, gered. Het was dus maar goed dat we hebben doorgezet. 

En dat heb ik in die jaren wel geleerd: de zee is altijd de baas. Hoe mooi of wild hij ook is, je hebt maar rekening met hem te houden.

Dat realiseer ik me heel goed.’